مقایسه اثر تمرینات مقاومتی و مقاومتی بالستیک بر برخی شاخص های آمادگی جسمانی …

تحقیق و پایان نامه

تولید نیرو با عملکرد سرعتی ارتباط دارد و هنگامی که آزمونهای مقاومتی در سرعتهای ایزوکینتیک بیشتر از ۱۸۰ درجه در ثانیه انجام شود به نظر میرسد تا تولید نیرو شاخص بهتری از سرعت باشد. افزایش قدرت مطلق می تواند عنصر (جزء) نیروی معادله توان را بهبود بخشد. البته به نظر نمیرسد افزایش قدرت بیشینه ارتباط زیادی با کاهش زمان سرعت داشته باشد. تمرینات مقاومتی باعث کاهش کم و غیرمعنیداری (کمتر از ۱درصد) در زمان سرعت میشود. البته، هنگامی که تمرینات مقاومتی با سرعت ترکیب شوند بهبود معنیداری در سرعت مشاهده میشود (دلکل یوز و همکاران، ۱۹۹۵).
۲-۲-۲٫ تمرین مقاومتی بالستیک
تمرین مقاومتی بالستیک به عنوان یک روش ویژه سرعت بهینه نسبت به تمرین مقاومتی انفجاری استاندارد در بعضی ورزش ها بیان شده است (فلیک و کرامر[۴۴]، ۲۰۰۴؛ گرابر[۴۵] و همکاران، ۲۰۰۷؛ مانجین[۴۶] و همکاران، ۲۰۰۸). از جهت دیگر تمرین مقاومتی بالستیک با پرتاب هندبال قابل مقایسه است چون یک پرتابه در پایان دامنه حرکتی رها میشود (ساندن[۴۷]، ۲۰۰۹). تمرین بالستیک روشی است که بین تمرین پلیومتریک و وزن ورزشکار ارتباط برقرار میکند اما تا حدی شامل اوزان سبک و با سرعتهای بالا میباشد. تمرین بالستیک یکی از روشهای استفاده شده برای غلبه بر کمبود سرعت در تمرین سنتی از طریق دامنه حرکتی کامل می باشد. حرکات بالستیک سه مرحله اصلی دارد: ۱- مرحله اول حرکت که با انقباض عضله انجام میشود.۲- مرحله فرود که به سرعت تولید شده از مرحله قبل بستگی دارد. ۳- مرحله کاهش حرکت که با سستی عضله همراه میباشد (امام، ۲۰۱۰). انرژی عضلانی می تواند در شکل های مختلف و علیه مقاومت های مختلف به کار رود . وقتی مقاومت بیشتر از نیروی درونی ورزشکار باشد، هیچ حرکتی اتفاق نخواهد افتاد (هم طول). اگر مقاومت مقداری کمتر از توانایی بیشینه ورزشکار باشد، هالتر یا دستگاه تمرین قدرتی، به آهستگی حرکت خواهد کرد (هم تنش). اگر نیروی درونی ورزشکار به طور قابل توجهی بر مقاومت بیرونی (مثلاً یک توپ طبی) غالب باشد، یک حرکت پویا (پرتابی) ایجاد خواهد شد. برای برآورده شدن اهداف توانی به این روش، نیروی عضلانی یا نیروی درونی ورزشکار می تواند علیه اجسامی مانند وزنه در دوومیدانی، انواع توپهای طبی، کمربندهای سنگین و طنابهای کشی (باندهای الاستیکی) به کاررود. از آنجا که نیروی ورزشکار، بسیار فراتر از مقاومت این اجسام است، حرکت به صورت انفجاری انجام می شود. به کار بردن این اجسام برای افزایش توان، روش پرتابی (بالستیک) نامیده شده است. در این روش، انرژی ورزشکار، از آغاز تا پایان حرکت به صورت پویا علیه یک مقاومت اعمال میشود، در نتیجه، وسیله، متناسب با توان به کار رفته علیه آن تا مسافت معینی پرتاب میشود. در سرتاسر حرکت، ورزشکار باید توانایی ایجاد نیروی قابل ملاحظهای برای شتاب دادن مستمر به وسیله را داشته باشد تا این شتاب در لحظه رهایی جسم به حداکثر برسد. برای پرتاب جسم تا بیشترین مسافت ممکن، بیشترین شتاب باید در لحظه رهایی ایجاد شود (بومپا، ۲۰۰۲؛ گائینی و رجبی، ۱۳۸۸؛ بومپا، ۱۹۹۳). شکل ۲-۱ و ۲-۲ تعدادی از حرکات مقاومتی بالستیک را نشان میدهد.
شکل ۲-۱ پرش اسکات
شکل ۲-۲ پرش عمودی همراه با دمبل
۲-۲-۲-۱٫ تمرین مقاومتی بالستیک و قدرت
از آنجا که تمرین بالستیک میتواند قدرت بیشینه را بهبود بخشد (مالیسوکس[۴۸] و همکاران، ۲۰۰۶؛ مکبراید[۴۹] و همکاران، ۲۰۰۲) و ترکیبی از تمرین وزنه و پلایومتریک میباشد لذا افزایش بیشتر فعالیت عضله را نسبت به تمرین مقاومتی به تنهایی نشان میدهد (تومی[۵۰] و همکاران، ۲۰۰۴). به نظر میرسد برای بهبود یک تکرار بیشینه قدرت و افزایش قدرت عضلانی، تمرین مقاومتی بالستیک به دلیل افزایش میزان توسعه نیرو نسبت به تمرین مقاومتی به تنهایی، مفید باشد (مانجین و همکاران، ۲۰۰۸).
۲-۲-۲-۲٫ تمرین مقاومتی بالستیک و توان
توان، محصول قدرت و سرعت میباشد. بنابراین توان اوج از ترکیب بهینه متغیرهای استفاده شده در انقباض عضلانی به دست میآید. توان مانند سرعت و چابکی به زمان حرکت وابسته است و بهبود زمان حرکت (سرعت حرکت ) باعث افزایش توان می شود . برای افزایش توان عضلانی دو روش وجود دارد که یکی با استفاده از حرکات سرعتی با وزنه و دیگری حرکاتی است که اولین بار، مربیان اروپایی ابداع کردند و امروزه بنام پلایومتریک (انفجاری) معروف است (بومپا، ۲۰۰۲).
ماهیت تمرینات انفجاری به چرخه کشش – کوتاه شدن وابسته است. این چرخه، ترکیب عمل برونگرا (طویل شدن عضله همراه با افزایش تنش) و درونگرا (کوتاه شدن عضله همراه با افزایش تنش) است. وقتی یک عمل برونگرا، پیش از عمل درونگرا انجام شود نیروی تولید شده در عمل درونگرا افزایش مییابد. عناصر انقباضی عضلات، تارهای عضلانی هستند با این حال بخشهای غیرانقباضی ویژهای در عضلات (مجموعه اجزای کشسانی) را به وجود میآورند. کشش مجموعه اجزای کشسانی هنگام انقباض عضلانی، انرژی کششی نهفتهای شبیه انرژی یک فنر کشیده شده راتولید میکند. این انرژی به نیروی تولید شده به وسیله تارهای عضلانی افزوده میشود و باعث افزایش تولید نیرو میگردد. چرخه کشش – کوتاه شدن نمودی از بازتاب میو تاتیک ( بازتاب کششی عضلانی) و اجزای ارتجاعی عضله و وتر آن است. در حقیقت، چرخه کشش- کوتاه شدن برای تولید حداکثر نیرو است و یا به عبارت دیگر برای اینست که منحنی نیرو زمان به سمت بالا و چپ متمایل شود یعنی تولید نیروی بیشتر در یک زمان مشخص (افزایش حداکثر سرعت توسعه نیرو[۵۱]) صورت گیرد (بومپا، ۲۰۰۲؛ بومپا، ۱۹۹۳). شکل ۱-۲ سازگای به تمرینات توانی را نشان می دهد.
مزیت تمرینات انفجاری و پرتوان اینست که در این گونه تمرینات دستگاه عصبی تمرین داده میشود. افزایش عملکرد ممکن است نتیجه تغییرات عصبی باشد که به شخص در کسب توانایی بیشتر کمک میکند. این پدیده با کوتاه شدن زمان فراخوانی واحدهای حرکتی، به ویژه تارهای تندانقباض و افزایش توانایی نرونها برای افزایش تواتر عصبی، همراه است. تجربه تمرینی و تحقیق نشان داده است که سازگاری عضلانی، به زمان قابل ملاحظهای نیاز دارد و پیشرفت ممکن است از یک سال تا سال بعد به درازا بکشد، این سازگاری، به ویژه در ورزشکاران نخبه به شکل همزمانی بهتر و بیشتر فعالیت واحد های حرکتی و الگوی فعال شدن آنها، آشکار میشود. سازگاری فیزیولوژیکی دیگری که در اجرای توان مهم است به کارگیری تعداد بیشتری از تارهای عضلانی در زمان بسیار کم است. سازگاری

Potential Training Adaptations

شکل ۳-۱ سازگاری به تمرین توانی
عصبی – عضلانی با تمرینات توان، باعث بهبود هماهنگی درون عضلانی نیز میشود، یعنی ارتباط بیشتری بین بازتاب های تحریکی و مهاری یک عضله در پاسخ به تحریکات مختلف ایجاد می شود ، در نتیجه این سازگاری ، دستگاه عصبی مرکزی یاد می گیرد که چه وقت باید تکانه عصبی را برای تحریک و اجرای یک حرکت بفرستد و چه وقت باید جلوی این تحریک را بگیرد (بومپا، ۱۹۹۳). شاخص دیگری از سازگاری با تمرینات توان هماهنگی بهتر عضلات یا توانایی عضلات موافق و مخالف برای همکاری موثر در اجرای یک حرکت است. بهبود هماهنگی عضلات ، توانایی انقباض بعضی از عضلات و استراحت بعضی دیگر را افزایش می دهد. یعنی با استراحت عضلات مخالف، سرعت انقباض عضلات موافق افزایش مییابد (بومپا، ۱۹۹۳؛ بومپا، ۲۰۰۲).
هنوز به طور قطع مشخص نیست که تمرین مقاومتی بالستیک باعث بهبود توان میشود. برخی محققین پیشنهاد کردند که بهبود در تحریک عصبی[۵۲]، میزان فعالسازی عصبی[۵۳] و هماهنگی درون عضلانی[۵۴] را مشاهده نمودند که در مجموع باعث بهبود در میزان گسترش نیرو[۵۵] شده است (کورمی و همکاران، ۲۰۱۰). وینچستر (۲۰۰۸) دریافت که ۸ هفته تمرین مقاومتی بالستیک با استفاده از پرش اسکات موجب بهبود در میزان گسترش نیرو و برون ده توان میشود. گرچه ماهیت دقیق سازگاریهای به وجود آمده پس از بهبود آشکار نیست و به نظر میرسد برخی تغییرات عضلانی موضعی اتفاق میافتد.
۲-۲-۲-۳٫ تمرین مقاومتی بالستیک و سرعت
پرشهای اسکات به عنوان مؤثرترین نوع تمرینی برای توسعه اندازههای توان انفجاری پایینتنه (ارتفاع پرش عمودی) در ورزشکاران نخبه توانی شناخته شده است (نیوتن و همکاران، ۱۹۹۹؛ ویلسون و همکاران، ۱۹۹۳؛ بیکر، ۱۹۹۶؛ گامبل، ۲۰۱۰). تمرین پرش اسکات کوتاه مدت (۵ هفته) برای تولید بهبود معنادار در اندازههای قدرت در سرعت با نیروی زیاد در فوتبالیستهای دانشگاهی آمریکایی گزارش شده است (هافمن و همکاران، ۲۰۰۵). برخی تغییرات در عملکرد پرش عمودی به نظر میرسد که با تغییرات یک تکرار بیشینه قدرت، نیروی اوج[۵۶] یا تغییرات در ریختشناسی[۵۷] عضله ارتباط دارد. اخیرا پژوهشی آثار عملکرد و مکانیسمهای اساسی برای سازگاریهای تمرینی با تمرین پرش اسکات در ورزشکاران تفریحی[۵۸] را آزمایش کرده است و بهبود معنادار در توان اوج، میزان توسعه نیرو[۵۹] و سرعت اوج را گزارش کرده است (وینچستر[۶۰] و همکاران، ۲۰۰۰) . گرچه، تغییرات معنادار در نیروی اوج، یک تکرار بیشینه اسکات یا بیان نوع تار عضلانی همراه با این بهبودها در اندازههای قدرت در سرعت وجود نداشته است. به علت ماهیت دوطرفه و عمودی تمرینات پرش اسکات، شاید موفقیت کمتر که با این نوع تمرین در بهبود عملکرد دوی سرعت گزارش شده است، شگفتانگیز نباشد. یک پژوهش ده هفتهای، از تمرینات پرش اسکات استفاده کرده است و به این نتیجه رسیده است که ارتفاع پرش، امتیازات بازکردن زانو در روش ایزوکینیتیک و عملکرد ۶ ثانیه روی دوچرخه بهبود معنادار داشته اما در دو دوی سرعت ۳۰ متر تغییر معنادار مشاهده نشده است (ویلسون و همکاران، ۱۹۹۳؛ گامبل، ۲۰۱۰).
۲-۲-۲-۴٫ مکانیسمهای تمرین مقاومتی بالستیک
اکثر فعالیتهای ورزشی مقاومتی بالستیک با یک عمل برونگرا یا کمک گرفتن از دستها آغاز میشود. تقابل بین عضله و تاندون در طی این نوع تمرین با انواع تمرینات درونگرا مثل تمرینات یک ضرب و دوضرب المپیک تفاوت دارد. به ویژه، بیشتر کشش، حین بخش درونگرای حرکت با تغییر اندک مشاهده شده در طول فاسیکول عضله و تاندون اتفاق میافتد (کاواکامی و همکاران، ۲۰۰۲). به ویژه، انقباض عضله در حرکت نیمه ایزومتریک به دلیل اضافه شدن تنش به حالت ارتجاعی تاندون میباشد. اهمیت عمل برونگرا در بیشتر حرکت موجب بهبود در برونده توان شده است که به انجام تمرین مقاومتی بالستیک (پرش اسکات) به سازگاریهای همراه با مرحله برونگرا نسبت داده شده است (کورمی و همکاران، ۲۰۱۰). این سازگاریها احتمالا شامل تغییر در ویژگیهای مکانیکی واحد تاندون-عضله که پیرو تمرین پلایومتریک مشاهده شده است، میباشد (فور و همکاران، ۲۰۱۰). جنبههای هماهنگی درون عضلانی شامل بهبود فراخوانی و آستانه بالای تحریک واحدهای حرکتی در سرعتهای انقباضی بالا با تمرین بالستیک همراه میباشد (استون، ۱۹۹۳؛ کرامر، ۲۰۱۲). فعالیتهای عضلانی بالستیک بیشینه، میزان تحریک واحدهای حرکتی بیشتری را نسبت به تمرینات مقاومتی سنتی درگیر میکند (بهم، ۱۹۹۵؛ هدریک، ۱۹۹۳). قبل از برنامهریزی، چگونگی عمل انقباضات بالستیک توسط مراکز حرکتی بالاتر پیشبینی میشود تا با برخی طبقات فعالسازی واحد حرکتی براساس بازخوردهای حسی طی حرکت اتفاق بیفتد (بهم، ۱۹۹۵). متعاقب اجرای متوالی حرکت به دلیل اثر یادگیری، واحدهای حرکتی خیلی سریع در طی تناوب کوتاه برای توسعه نیرو که در اثر عمل بالستیک اتفاق میافتد تحریک میشوند (لوس و شلی، ۲۰۰۳). در حمایت از این، به نظر میرسد سازگاریهای تمرینی گزارش شده پیرو تمرین بالستیک، در افزایش اوج فراوانی تحریک و میزان بیشتر تحریک در سرتاسر بخش گسترش یافته حرکت درونگرا حفظ میشود (کورمی و همکاران، ۲۰۱۰).
هماهنگی درون عضلانی و هماهنگی آنتاگونیست به طور زیادی از پیش برنامهریزی شده[۶۱] میباشند و اعتقاد بر این است که عمل مکانیسم محافظتی برای حفظ اتصال یکپارچه در پیشبینی نیروها و شتابهای پایینتنه طی عمل بالستیک وجود دارد (بهم، ۱۹۹۵؛ گامبل، ۲۰۱۰). سازگاریهای عصبی اساسی که بر قدرت با سرعت بالا تأثیر میگذارند شامل هر دوی هماهنگی درون و برون عضلانی[۶۲] میشود. جنبههای هماهنگی برون عضلانی شامل بهبود فراخوانی و آستانه بالای تحریک واحدهای حرکتی در سرعتهای انقباضی بالا میباشد که با تمرین بالستیک همراه است (هدریک[۶۳]، ۱۹۹۳). اعمال عضله در تمرین مقاومتی بالستیک، تواتر تحریک واحد حرکتی را نسبت به تمرین مقاومتی بیشتر درگیر میکند (بهم[۶۴]، ۱۹۹۵؛ هدریک، ۱۹۹۳). توسعه توانایی برای تحریک با سرعت بالا در طی تناوب کوتاه به منظور افزایش نیرو توسط عمل بالستیک نشان داده شده است. (گامبل، ۲۰۱۰). هماهنگی درون عضلانی و همانقباضی آنتاگونیست[۶۵] به طور زیادی از قبل برنامهریزی شدهاند و اعتقاد بر این است که یک مکانیسم عمل محافظتی[۶۶] برای حفظ یکپارچگی مفصل در پیشبینی نیروها و شتابهای اندام در عمل بالستیک میباشد (بهم، ۱۹۹۵). تون مناسب درونداد آنتاگونیست[۶۷] که به طور مکرر در معرض تمرینات مقاومتی بالستیک قرار میگیرد با کاهش همانقباضی برای افزایش برونده نیروی درونگرا[۶۸] اتفاق افتد (کرونین و همکاران، ۲۰۰۳؛ گامبل، ۲۰۱۰)
۲-۳٫ مروری بر پیشینه تحقیق
با جستجوهای انجام شده به نظر میرسد تحقیقات اندکی در مورد تمرینات مقاومتی بالستیک انجام شده است. در زیر به تعدادی از آنها اشاره میشود:
دالن[۶۹] و همکاران (۲۰۱۳) اثر ۵ هفته تمرین مقاومتی بالستیک چند مفصله و تک مفصله را بر عملکرد پرش عمودی ۱۷ دانشجوی تربیت بدنی بررسی نمودند. نتایج نشان داد که پس از ۵ هفته تمرین مقاومتی بالستیک، بهبود معنادار در گروه تمرین چند مفصله(اسکات) نسبت به گروه تمرین تک مفصله (پلانتار فلکشن) مشاهده شد.
زاراس[۷۰] و همکاران (۲۰۱۳) آثار ۶ هفته تمرین مقاومتی و مقاومتی بالستیک را بر عملکرد ۱۷ پرتابگر وزنه در قالب دو گروه بررسی کردند. نتایج نشان داد که تمرین مقاومتی بالستیک نسبت به تمرینات مقاومتی موجب بهبود معناداری در عملکرد پرتاب پرتابگران شده است. بهبود در عملکرد پرتاب بعد از تمرین مقاومتی میتواند عمدتا به هایپرتروفی عضلانی و افزایش توان عضلانی نسبت داده شود. بهبود در عملکرد پرتاب بعد از تمرین مقاومتی بالستیک می تواند به افزایش در قدرت عضلانی و حفظ نسبت تارهای نوع ۲ عضله که منجر به افزایش در توان عضلانی میشود، نسبت داد.
اسمیلیوس[۷۱] و همکاران (۲۰۱۳) به مقایسه تمرینات مقاومتی بالستیک با بار سبک و سنگین بر برون ده توان بیشینه در ۴۳ مرد تمرین کرده پرداختند. آزمودنیها به طور تصادفی در ۴ گروه شامل گروه تمرین با بار سنگین (%۹۰ ۱RM)، دو گروه تمرین با بارهایی که برون ده توان بیشینه بود (با وزن بدن در محاسبات و بدون وزن بدن در محاسبات) و یک گروه کنترل بودند. پروتکل تمرینی به مدت ۶ هفته و ۴ تا ۶ ست پرش اسکات انجام شد. گروه تمرین با بار سنگین ۳ تکرار با %۹۰ ۱RM انجام دادند. گروههای برونده توان بیشینه از بارهای ۴۸ تا %۵۸ ۱RM (گروه بدون استفاده از وزن بدن در محاسبه) و ۲۰ تا %۳۷ ۱RM (گروه همراه با وزن بدن در محاسبه) استفاده کردند. همچنین همه گروهها ۶ تکرار پرش اسکات بدون بار را انجام دادند. محققین دریافتند که برونده توان گروه تمرین با بار سنگین و گروه تمرین با بار سبک (بدون استفاده از وزن در محاسبه) به طور معناداری در بارهای ۲۰، ۳۵، ۵۰، ۶۵ و %۸۰ ۱RM افزایش یافت در حالی که برون ده توان گروه تمرین با بار سبک (همراه با وزن بدن در محاسبه) فقط در بارهای ۲۰ و %۳۰ ۱RM افزایش معناداری داشتند.
مارکوویچ[۷۲] (۲۰۱۳) به مقایسه آثار بار خارجی مختلف در تمرین پرش عمودی بر برون ده توان عضلانی حرکات SJ و CMJ در افراد تمرین نکرده در یک دوره ۸ هفتهای پرداختند. وضعیت بارگیری شامل موارد زیر بود: بدون بار و یک وزنه معادل %۳۰ از وزن بدن. محققین دریافتند که دوره تمرینی منجر به افزایش در توان پرش اسکات (%۵/۱۱- ۴/۷) میشود اما در CMJ تفاوتی بین گروهها مشاهده نشد (۵/۰ در مقابل %۵/۹).
دی ویلارال[۷۳] (۲۰۱۲) به مقایسه آثار یک برنامه ترکیبی شامل چندین روش متنوع بر تولید توان در مدت ۷ هفته در ۶۷ دانشجوی تربیت بدنی (۴۷ مرد و ۱۸ زن) پرداخت. دانشجویان به طور تصادفی به ۵ گروه ترکیبی، تمرین مقاومتی سنگین، تمرین مقاومتی بالستیک، تمرین مقاومتی بالستیک با پرش همراه با بار[۷۴]و تمرین پلایومتریک تقسیم شدند. محققین دریافتند که افزایش معناداری در برون ده توان در گروههای تمرین ترکیبی (۱۰ تا %۱۳) و تمرین مقاومتی بالستیک با پرش همراه با بار (۸ تا %۱۲) در مقایسه با گروههای دیگر یافت شد. هر چند، بیان شده است که آزمون توان با استفاده از پرشهای همراه با بار انجام شده است و ممکن یک اثر یادگیری در این دو گروه وجود داشته است.
گرانچر و همکاران (۲۰۱۱) به بررسی هشت هفته برنامه تمرین مقاومتی بالستیک پایینتنه بر تعادل و قدرت ۲۸ دانشآموز رشته تربیتبدنی دبیرستانی در قالب دو گروه تمرین و کنترل پرداختند. نتایج نشان داد که در گروه تمرین بهبود معناداری در ارتفاع پرش عمودی با کمک دستها و نیروی ایزومتریک بیشینه وجود دارد. اما در تعادل ایستا و میزان توسعه نیرو بهبود معنادار مشاهده نشد.
آلوز[۷۵] و همکاران (۲۰۱۰) آثار کوتاه مدت ۶ هفته برنامه تمرین مقاومتی را بر پرش عمودی، دوی سرعت و توانایی چابکی ۲۳ فوتبالیست جوان در دو گروه کنترل و تجربی، به ترتیب یک و دو جلسه تمرینی در هفته بررسی کردند. نتایج به دست آمده بهبود معنادار در پرش عمودی، دوی سرعت و چابکی فوتبالیست های جوان را نشان داد.
امام (۲۰۱۰) تأثیر ۸ هفته تمرین مقاومتی بالستیک را بر بهبود عناصر آمادگی جسمانی و سطح رکورد پرش طول ۳۰ دانشجوی تربیت بدنی در دو گروه تجربی و کنترل بررسی نمود. نتایج به دست آمده نشان داد برنامه تمرین مقاومتی بالستیک موجب بهبود معنادار در عناصر آمادگی جسمانی شامل قدرت عضلات پا، قدرت عضلات پشت، سرعت دویدن، چابکی، انعطافپذیری، هماهنگی و تعادل پویا در گروه تجربی شد.
کورمی (۲۰۱۰) به مقایسه آثار تمرین مقاومتی سنگین و بالستیک در ۲۴ مرد نسبتا ضعیف پرداخت. تمرینات به مدت ۱۰ هفته و هر هفته سه جلسه انجام شد. تمرینات شامل اسکات پشت با ۷۵- %۹۰ ۱RM یا پرش اسکات با ۰- %۳۰ ۱RM بود. محققین نتیجه گرفتند که هر دو گروه بهبود معناداری در توان اوج در پرش عمودی را نشان دادند اما تفاوت معناداری بین گروهها مشاهده نشد (۵/۴ ± %۶/۱۷ در مقابل ۳/۹ ± %۷/۱۷).

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.