پایان نامه ها

پایان نامه رایگان درمورد شرکت مخابرات، توسعه منطقه، سلسله مراتب

دسامبر 26, 2018

مطالعه شرایط کشاورزی می کاهد ولی به طور کلی هرکدام از ده منطقه معرفی شده دارای الگوی مشخصی از لحاظ تولیدات کشاورزی که بیشتر تحت تاثیر میزان وتوزیع برندگی سالانه وطول وشدت زمستان قرار گرفته اند،می باشد .
در برخی موارد تحت مناطق مجاور دارای خصوصیات کشاورزی مشابهی هستند،ولی چون در مناطق متفاوتی واقع هستند ،به طور جداگانه آمده اند .این تقسیم بندی از لحاظ اداری برای اجرای یک برنامه کشت لازم است،زیرا فرض شده است این برنامه توسط سازمان های محلی دولتی به اجرا درخواهدآمد .94
2-3-2-2-6 . منطقه بندی طرح جامع تولید وتوزیع پروتئین
“مهندسین مشاور اف-ام-سی طرف قرارداد وزارت کشاورزی در سال 1351 به منظورتهیه طرح جامع تامین وتوسعه پروتئین کشور را به 14 منطقه تقسیم نمود . هدف کلی طرح،تولید حداکثر پروتئین ممکن با توجه به عوامل زمین ،آب ،مرتع در دسترس ،تولید علوفه وخوراک دام بوده است .در این طرح برای ارزیابی وتعیین استراتژی مطلوب توسعه وتولید پروتئین حیوانی یک مدل برنامه ریزی خطی کامپیوتری به کارگرفته شده است .در این طرح ایران به چهارده منطقه تقسیم شده است ،دوره برنامه ریزی 20ساله وبه سه دوره برنامه ریزی یعنی دو دوره پنج ساله ویک دوره ده ساله تقسیم شده است .
در طرح جامع پروتئین تولید مطلوب برای سالهای 1359 ،1364،1374 تعیین گردید وپس از به دست آوردن نتایج تحلیل کامپیوتری یک طرح نهایی برای سالهای 1360تا1364 ویک طرح کلی برای سالهای 1360 تا 1374 بسط داده شده است .در سال 1975م.(1353ه ش)قراردادی بین وزارت کشاورزی وشرکت “بوکرز” (خدمات فنی کشاورزی )و”شرکت هانتینگ” (خدمات فنی ) منعقدگردید .دوره این طرح 15 ساله وافق آن در 1371 بود است .این منطقه بندی شباهت زیادی به کاربتل دارد اما تقسیمات آن اندکی بیشتر است .
کلان منطقه های پیشنهادی به شرح زیر می باشد :
استانهای تهران ومرکزی وسمنان وقم
استان گیلان
استان مازندران
استان آذربایجان شرقی وزنجان واردبیل
استان آذربایجان غربی
استان کردستان
استان های همدان ،باختران وایلام
استان فارس
استان های خوزستان لرستان وکهگیلویه وبویراحمد
استان کرمان
استان خراسان
استان های اصفهان ،یزد وچهار محال وبختیاری
سیستان وبلوچستان
هرمزگان وبوشهر .” (زیاری،250:1387)
.7-2-2-3-2منطقه بندی شرکت مخابرات
“شرکت مخابرات ایران کشور رابه چهار منطقه تقسیم نموده است ،در این تقسیم بندی توزیع متعادل استان ها وفراهم بودن امکان کنترل پروژه ها وطرح ها اساس کار قرار گرفته است .
منطقه 1 – شامل استان های اصفهان، یزد، کرمان، هرمزگان، فارس، کهگیلویه وبویر احمد، چهارمحال وبختیاری، بوشهر وسواحل خلیج فارس ودو ناحیه از تهران .
منطقه 2 – شامل استان های خوزستان،ایلام،لرستان،همدان،باختران،کردستان ودو ناحیه از تهران .
منطقه 3 – استانهای زنجان،گیلان،آذربایجان شرقی،آذر بایجان غربی ویک ناحیه از حومه تهران .
منطقه 4 – استانهای خراسان،سمنان،مازندران،سیستان وبلوچستان،مرکزی ودوناحیه از تهران .
توضیح اینکه استان تهران از 7 ناحیه تشکیل شده است.”(مجموعه گزارشهای طرح مطالعه جامع حمل ونقل،3:1371)
-2-2-3-28 . منطقه بندی وزارت نیرو
“وزارت نیرو منطقه بندی 12 گانه ای از کشور ارائه کرده است :
سازمان آب وبرق خوزستان شامل :استان های خوزستان،کهگیلویه وبویر احمد .
سازمان آب وبرق تهران شامل :استانهای تهران،زنجان،سمنان،مرکزی .
سازمان آب وبرق فارس :استان های فارس وبوشهر .
سازمان آب وبرق اصفهان سامل :استانهای اصفهان،یزد،چهارمحال وبختیاری .
سازمان آب و برق خراسان شامل :استان خراسان
سازمان آب و برق آذربایجان شامل :استانهای آذربایجان غربی وشرقی .
سازمان آب و برق غرب شامل :استان های باختران،همدان،ایلام،لرستان،کردستان .
سازمان آب و برق کرمان شامل :استان کرمان.
سازمان آب و برق سیستان وبلوچستان شامل :استان هرمزگان .
سازمان آب و برق مازندران شامل :استان مازندران .
سازمان آب و برق هرمزگان شامل :استان هرمزگان .
سازمان آب و برق گیلان شامل :استان گیلان.”.(مجموعه گزارشهای طرح مطالعه جامع حمل ونقل،5:1371)
3-2-2-3. منطقه بندی به منظور تعیین مناطق برنامه ریزی
3-2-2-3-1. منطقه بندی بتل
در سال 1351 موسسه بتل طی قراردادی با سازمان برنامه وبودجه ایران متعهد شد تا نخستین برنامه منطقه ای سراسری را در کشور تهیه کند .قرار بود این برنامه زیربنای فصل عمران مناطق برنامه عمرانی قبل از انقلاب باشد. بتل ایران را به 11 کلان منطقه تقسیم کرد .گزارش ارائه شده توسط بتل به دو بخش مجزا تقسیم شده است .1. چارچوب برنامه توسعه منطقه ای 2.برنامه های مشخص برای هرکدام از مناطق 11 گانه .در قسمت اول برنامه های توسعه منطقه ای با تاکید عمده بر روی روابط بین مناطق وتاثیر این روابط بر روی توسعه اقتصار منطقه ای وملی مورد بحث قرارگرفته است .اهداف کمی که توسط سازمان برنامه برای رشد اقتصاد ملی تعیین شده بود اساس تجزیه وتحلیل اقتصاد کلی منطقه ای را تشکیل داده است .
فرضیه ای که توسعه مناطق برآن استوار است این است که سرمایه گذاریهای زیربنایی میتواند در یک دوره درازمدت مشوق عمده ای برای رشد تولیدات منطقه ای باشد .در این طرح تعیین سهم مناطق مختلف از میزان سرمایه گذاری دولتی وتخصیص اعتبارات از بودجه ملی در قالب مناطق تعیین شده صورت می گیرد .این نحوه تخصیص بودجه در راستای تقویت مکانیسم برنام
ه ریزی منطقه ای وعدم تمرکز بخشیدن به آن می باشد.یکی از مهمترین مسائلی که در برنامه مناطق مطرح می باشد مسئله داوری بین دو موضوع متناقض و رسیدن به اهداف اجتماعی از یک طرف وسرعت دادن هرچه بیشتر به رشد اقتصاد ملی از طرف دیگر می باشد .الگوی موجود تمایل به سرمایه گذاری ومتمرکز کردن عوامل توسعه در مناطق پیشرفته داشته است .95
“تقسیم بندی این گروه نیز مانند تقسیم بندی منطقه ای سازمان مسکن بود که بر اساس اهداف زیر اتخاذ شده بود :
1.اشتغال به عنوان الویت اساسی برای اهداف اجتماعی 2.تقلیل اختلاف درآمد وکم کردن شکاف بین نواحی
3.تحقق هدف های ملی برنامه پنجم همراه با تحقق هدف کلی یعنی :
الف)تسریع توسعه روستایی وصنایع کوچک با توجه به افزایش اشتغال؛
ب)افزایش خدمات اجتماعی به سطح حداقل استاندارد وتقلیل نابرابریها؛
ج)افزایش مشارکت مقامات محلی در اجرای برنامه های دولتی؛
د)تجهیز وعدم تمرکز سیستم برنامه ریزی منطقه ای.”(وثوقی ،1370)
3-2-2-3-2. منطقه بندی طرح کالبدی ملی
“طرح هایی که در ایران به طرح های کالبدی معروف شده اند نخستین بار طی گزارشی تحت عنوان “طرح ریزی کالبدی ملی ومنطقه ای : چارچوب نظری وشرح خدمات ” در سال 1369 به وسیله وزارت مسکن وشهرسازی با همکاری مهندسین مشاور کاواب ومهرازان مطرح گردیدند .پس از این گزارش مقدماتی وامکان سنجی بود که ضرورت تهیه طرح های کالبدی در ایران در “سمینار بین المللی طرح های کالبدی”که در اصفهان در بهار سال 1370 برگزار شد به تصویب رسید .سپس این طرح ها از همان سال در دستور کار وزارت مسکن وشهرسازی قرار گرفت .”(عظیمی،1382)
شالوده نظری این طرح ها در ایران اساسا بر مفهومی بنا شده است که در آن توسعه اقتصادی اجتماعی ناظر برتخریب وناپایداری سرزمین نباشد. در واقع اندیشه تهیه طرح های کالبدی نیز درآغاز در پی رویارویی با نگرانی ها ودشواری هایی چنین هشداردهنده پدیدار شد که مهمترین آنها از دید طرح کالبدی ملی ایران عبارت بودند از :”رشد انفجاری جمعیت شهری،گستردگی نیاز به شهرسازی جدید( ومشخصا شهرجدید)، نارسایی گسترش خود به خودی (ارتجالی شهرها)،فقدان مطالعات بالا دست طرح های جامع شهری، فقدان مطالعات پایه برای شهرسازی وفقدان نقشه های کاربری ومقررات احداث بنا برای زمین های کشور” وبرای حل این دشواریها در نخستین گام سه هدف اصلی برای طرح کالبدی ملی در نظرگرفته شد :
1. مکان یابی برای گسترش آینده شهرهای موجود وایجادشهرهاو شهرک های جدید ؛
2.پیشنهاد شبکه شهری آینده کشور،یعنی اندازه شهرها وچگونگی استقرارآنها در پهنه کشوروسلسله مراتب میان شهرها به منظور تسهیل مدیریت سرزمین وامر خدمات رسانی به مردم ؛ و
3.پیشنهاد چارچوب مقررات ساخت وساز در کاربریهای مجاز زمین های سراسر کشور .96
یکی از نخستین اقدامات طرح کالبدی ملی ،تقسیم بندی کشور به مناطق برنامه ریزی بود .این منطقه بندی با تاکید بر چهار معیار زیر انجام شد :
– تقسیمات کشوری (استان ها) رعایت شود ،یعنی هر منطقه از یک یا چند استان تشکیل شود .
– استان های تشکیل دهنده منطقه درمجاورت یکدیگر باشند .
– حتی المقدور استان های یک منطقه شبیه یکدیگر باشند .
– تاجاییکه ممکن است منطقه ها از نظر وسعت وجمعیت همسنگ باشند .97
“برپایه این چهار معیار ،کشور به 10 کلان منطقه کالبدی به شرح زیر تقسیم شد :
آذربایجان : آذربایجان شرقی وغربی،اردبیل ؛
زاگرس :همدان،ملایر،کردستان،ایلام،کرمانشاه،لرستان ؛
خوزستان : خوزستاو کهگیلویه وبویر احمد ؛
فارس : فارس ؛
البرز جنوبی(تهران) : تهزان،مرکزی سمنان وزنجان؛
مرکزی: اصفهان،چهارمحال وبختیاری ویزد؛
جنوب شرقی : کرمان وسیستان وبلوچستان ؛
ساحلی شمال : گیلان ومازندران ؛
یاحلی جنوب : بوشهر وهرمزگان ؛
خراسان :خراسان ؛
علاوه بر تقسیم سرزمین به کلان منطقه ها ،در طرح کالبدی ملی ،مطالعاتی تحت عنوان “تقسیمات فرعی سرزمین” انجام گرفت که در آن هرکدام از مناطق به واحدهای کوچکتری به نام “ناحیه برنامه ریزی” تقسیم شدند .در این ناحیه بندی سراسر سرزمین به 85 ناحیه کالبدی تقسیم گردید .محدوده این ناحیه ها به عنوان محدوده مطالعاتی طرح های جامع توسعه وعمران ناحیه در وزارت مسکن وشهرسازی مبنای کار قرار گرفت و هم اکنون نیز طرح های جامع ناحیه ای بر همین اساس تهیه می شوند .”(عظیمی 1382)
3-2-2-3-3. منطقه بندی ستیران
“از جمله تجارب چند دهه اخیر در زمینه منطقه بندی ایران ،پزوهشی است که توسط گروه مهندسین مشاور ستیران در سال 1355 صورت گرفته است. اساس این منطقه بندی که در واقع آن را نوعی حوزه می توان نامید، برپایه اهداف زیر استوار بود :
ایجاد شبکه بندی چندگانه از حوزه های روستایی ؛
متنوع کردن فعالیت های غیرکشاورزی؛
توسعه شهرهای کوچک ؛
سازمان نواحی پیرامون شهرها ؛
پیشبرد شناخت جامعه روستایی ؛
کمک به نواحی حاشیه ای ؛
سیاستهای لازم در بخشها ؛
توصیه های مربوط به نهادها ؛
بر اساس اهداف فوق وبه ویژه اهداف اول، سوم وششم نظام سلسله مراتب مراکز خدماتی در سطوح مختلف از نظر ستیران ترسیم شده است ودر این جهت لازم گردید قلمروهای روستایی بر حسب شرایط جغرافیایی وتراکمهای جمعیتی گوناگون به حوزه های روستایی مشخصی تقسیم شوند .طی این مرحله چهارنوع شبکه بندی اصلی که شرایط دسترسی به خدمات ،فاصله وفراوانی نیازهای خدماتی متفاوت در آنها رعایت شده اند ،پیشنهاد گردید .”(وثوقی ،1370)
مناطق
معرفی شده در منطقه بندی ستیران به شرح زیر می باشند :
استان مرکزی: تهران،مرکزی وقم ؛
خزر : گیلان ومازندران ؛
آذربایجان : آذربایجان شرقی وغربی،اردبیل ؛
زاگرس : همدان،باختران،لرستان،کردستان،ایلام وزنجان ؛
مرکز :اصفهان وچهارمحال وبختیاری
خوزستان : خوزستان ؛
شرق :خراسان وسمنان ؛
جنوب : هرمزگان ،بوشهر،یزد، سیستان وبلوچستان،کهگیلویه وبویراحمد،فارس وکرمان
3-2-2-3-4 . منطقه بندی کلان کشور
اولین مطالعه در زمینه منطقه بندی مناطق مختلف کشور، از ابعاد عمرانی واجرای نظام برنامه ریزی در سال 1350 توسط وزارت آبادانی ومسکن صورت گرفت . نتایج این مطالعات در چهار جلد درج گردید که در تدوین وترسیم برنامه عمرانی پنجم کشور از آن استفاده شد.این منطقه بندی همان منطقه بندی می باشد که در قالب”اطلس برنامه ریزی شهری منطقه ای کشور” منتشر شد.”در این مطالعه ایران با توجه به معیارهای زیر تفکیک گردید :
1) منطقه کلان 2) منطقه میانی 3) منطقه خرد
در این مطالعه ،11

No Comments

Leave a Reply